Prolog

      Usta miała lepkie i słodkie. Śnieg bezwstydnie muskał wargi, opadał na powieki i sklejał włosy. Płatki wirowały, przysłaniały niebo i z dziwną delikatnością dotykały zieleni drzew. Uśmiechnęła się tak dyskretnie, na ile pozwalała maska. Wszystko zasnuła biel, szpitalna biel, kolor równie obojętny, jak grzeczni panowie w kitlach, grzeczne panie, które przemykały przez korytarze niczym myszy, jak grzeczne dzieci z rękoma związanymi przy łopatkach. Mlasnęła nieprzyjemnie. Wspomnienia wracały, przypominały lata dzieciństwa, kiedy młody Ból wciśnięty był w kąt. Usta drżały, błękitne tęczówki wpatrywały się w piwne, ciemne, głębokie i przejrzyste niczym ropa. Ręce skulone spoczywały pod pośladkami, kolana przyciskały pierś, aż brakło tchu. Ból nigdy nie myślał, że potrafi kwiczeć i ujadać jak zwierzę, wić się, niczym zdrowy, połyskujący pstrąg.

      Mleczna skóra wbijała się w ścianę, błękitne oczy zaczęły przypominać rybie, nieruchome, puste wręcz, przepełnione obojętnością. Siniaki schodziły z czasem, krwiaki wpełzały pod skórę, lizały blizny, a te utożsamiały się z jasnością karnacji. Czerwone serce wybijało kojący rytm, fioletowe żyły schowały się w ciele, błyskając przejmującym pulsowaniem. 

Ból nauczył się żyć tak, jak od niego chciano. Usypiającym głosem snuł opowieści, rysował tylko tęczę, uśmiechał się z euforią w stronę grzecznych pań. Tylko serce biło z Niepokojem, gdy błękit wody spotykał się z ropą. Czerń rozlewała się w ciele, wywoływała paniczny Strach. Dlaczego Ból... miałby się bać?

    Westchnęła, bardziej z przyzwyczajenia, niż potrzeby. Zdjęła biało-czerwone, lateksowe rękawiczki, rzuciła w śnieg. Przypomniała swoje usta, tuż na obojczyku posiadacza piwnych tęczówek, jęknęła przeciągle, odrzucając dreszcz. "Żegnaj, Strachu", szepnęła w nicość, dotknęła skręconego karku, sinych warg, złotawej plakietki.

      Odchodząc, obejrzała się tylko raz: "zabierz go, Tato".